dostum
sana öylesine ihtiyacım var ki....bunca günün,bunca güneşin ardından sana öylesine muhtacım ki,kabul edemiyorum.anla beni.gözlerim sebepsiz doluyor şimdi.yoksun.o kadar uzaksın ki bana yetişemiyorum.hayatım akip gidiyor,umrumda değil,haberin yok. kontrol edemiyorum artık kendimi.sana ulaşmayı istesem de yapamıyorum. yabancılaşıyorum günden güne.engelleyemiyorum.aklıma verdiğimiz sözler geliyor. yeminler geliyor yıldızların şahitlik yaptığı.ama dayanamıyorum artık. çok ağır, eziliyorum. ayaklarımın üstünde değilim şimdi.yalnızım yanlış olduğum gibi.diz çöküp ağlıyorum artık."hoşçakal gidiyorum..."diyecek mecalim yok.sana dokunmaya öyle hasretim ki,tükeniyorum.orda bir yerde halinden memnun gözüküyorsun.mutluluk büyünü bozmak istemiyorum.ama keşkelerle geçiyor ömrüm.keşke yanımda olsan.biraz şefkat istiyorum senden.bu sessiz fertayları dindirecek bir gülümseme...bir kere daha sarılsan bana...öyle yorgunum ki...yatip kucağına bir kere ağlasam sessizce...saçımı okşa istiyorum.susmak.bozmamalı hiç bir şey sahneyi.canımı acıtan o kadar çok şey var ki şimdi,herşeyi yabancı bedenlerde arıyorum.tiksiniyorum kendimden.amaçsız ve şuursuzca dolaşıyorum.ne kadar zaman oldu hatırımı sormayalı?nasılım merak ediyor musun acaba?ölüyorum dostum,tükeniyorum.ve sen böyle yaşadıkça benim öldüğümü bilmeyeceksin.bunları hiç okumayacaksın mesala.en azından toprak olmadan ben.gitmem lazım dostum.keşke sana son bir kez dokunabilsem.hoşçakal dostum.ben gidiyorum.başka çarem yok çünkü...